На світанні, залітым скрухаю,
У сутоцы пад кронай бераста,
Затаіўшы дыханне, слухаю
Спевы рэчак тваіх, маё Берасце.
Пагляджу ў твае вочы волкія,
Да цябе прытуліцца спяшаюся.
Ты адзіны, мой горад золкавы,
Я заўсёды сюды вяртаюся.

Хай часы асыпаюцца росамі
На муры твае пасівелыя,
Ды ў жыцці ты не ведаеш восені --
Ты ўзыходзіш над Руссю Белаю.
Хай панікнуць вякі пераможана
І табе прысягнуць у вернасці...
Над гісторыяй раздарожанай
Ззяе зоркаю маё Берасце.

Бразну вобзем скруху-стому.
Поўднем ясным -- у дарогу.
Гэты шлях вядзе дадому,
Як да храма, як да Бога.

Як дайду да тых крыніцаў,
Не "амінь" дай Бог сказаць мне,
Дай мне святасці напіцца --
Прытуліць да сэрца маці.

без цябе
Свет пусты
хвіліна і згінуў
згінуў разам з табой
толькі смак
тваіх вуснаў
і той палынны

Притомились бедные на жаре

Искренне поздравляю брестского барда-поэта-прозаика.
И просто - хорошего человека.

Поплавский - справа.
Слева - поэт, художник - Волосюк.




Ну, просто нет у меня другой фотки.

Працінала атрутай вачэй
Ды распальвала вуснаў агонь.
Быў ратунак. Было мне лягчэй,
Калі кратала косы далонь,
Калі капала зорная ноч
Капяжамі ў прадонне душы...
І нічога не стала, апроч
На вакно скіраванай шашы.

Потым сэрца прасіла цямна,
Перасмяглае сонечным днём.
Калыхалася свету сцяна
Ліхаманкавым прывідным сном.
А калі расступіўся той свет --
Ноч плыла, як вялізны паром,
На нябачны амаль сілуэт
Ля аціхлай шашы за вакном.

Пяшчота возера і парк стары, здзічэлы.
Ды глог цвіце духмяны, белы-белы.
Ды дзве яліны сярод парку на паляне...
А там, за возерам, спыніліся гуляне.

Ліецца песня, нібы цягнецца з туманам.
Чамусьці сумна тут увечары гулянам,
Чамусьці скрыпка тонка плача над вадою...
А пад ялінамі прыціхлі мы з табою.

У парк Патоцкага вярнулася, княгіня...
Мой даўні смутак у тваіх абдымках гіне.
Кружляе месяц белым воранам над паркам.
Я абдыму твае калані, валадарка.

А рана-раненька на золку палахлівым
Я падхаплю цябе, і на кані імклівым
Мы паляцім над полем у тумане...
Чаму ж прыціхлі вы, вясёлыя гуляне?

Девченки мучаются.

Каков красавец?

БЕЛАЯ ПТИЦА

На Беларуси Бог живет…
В. Короткевич

Обкорнали тебя, изувечили,
Вотчина моя горькая…
Белая птица
над торфяниками, пригорками
машет крыльями искалеченными,

Кровинкой стекает над Сожем.
Клекот тоскливый - над Бугом…
Белая птица
вьет гнездо на Коложе -
спасает себя Святым Духом.

Крыльями машет и падает
на отравленные сенокосы.
Белая птица…
Вечерним воспоминанием в небе
Венера взошла сказать,

что, возможно, и мы последние
на Богом проклятой земле…
Белой птице
колко над пожней родною,
больно над родною хатой.

Так было сначала

Так стало теперь

Вот так и живём

Микола Купреев
(перевод с белорусского Винцеся Вашеки)

Глазами позвала под древо густое
обняла, поцеловала,
ушла из-под дерева на свое подворье,
позвала петуха, а куры за ним,
сыпанула им просо из подола,
который держала высоко в руке,
заголив белые ноги,
обнаружила в крапиве под стеной
маленькую ласточку,
посадила обратно в гнездо,
вновь под древо пришла,
поцеловала;
смеясь, порвала на шее бусы,
швырнула вверх-
вспыхнули в небе звезды,
оттолкнула, шепнула: "Уйди".

Нарооод, вчитайтесь. Почувствуйте.

Микола Купреев
(перевод с белорусского Винцеся Вашеки)

БАЛЛАДА
О БРОШЕННОМ ДЕТСТВЕ

Оно пряталось на деревьях,
язык показывало сквозь ветви,
бегало голышом по реке,
васильком зацветало в полях…

… Тогда запрыгнул на коня -
оглянулся: догоняет.
Пришпорил- убежали
По земле, земле, земле.

Устал
в краях, краях.
Седой конь притаился
на далеких берегах.

Да вдруг заржал он,
бросил небу голову,
копытом своим державно
бил маленькую траву, -

зеленела
копыту наперекор,
поднялась, полетела
в синий бор, далекий бор.

Святое что-то
растревожила трава,
и тихонько, словно в гости,
пошла кругом голова,

пошли ноги, пошли жилы
в синий бор, далекий бор -
птах какой-то свои крылья
предо мною распростер…

Голову к земле склоняя,
возвращаюсь я к коню,
только он спиной крутою
меня уже не принял…

И пошел за ним я молча
через желтый осенний сад.
В воротах той черной ночью
бился белый снегопад.

…Счастливый
по ту сторону земли:
в далеком синем бору
сквозь ветви хохот вечный.

Уладзімір БАРНА

АНЁЛ СЛОВА
(пераклад з украінскай Вінцэся Вашэкі)

15...
паэт
прамоўца сэрца
на плошчы
лёсу

16...
паэзія
гэта анёл слова
што датыкнуўся крыллем
ступні Творцы


17...
адно прыйшоў
не вымавіў і слова
а ўжо абтрос
расу надзеі


18...
ці закрасуеш
мроя вышня
у райскім садзе
нашых прабацькоў?

19...
а можа й сапраўды
твой верш любові
ужо засох
як тое бадыллё



22...
нам вяртання
ужо ня будзе
бо там такі жах
якога не ўтаймаваць


23...
ці ёсць я
ці мяне ня будзе
багацце дагарае
ужо зіма


24...
ого жанчына
як ты адмаліла
з гвалтам сваім
лямантам і зыкам


25...
чым зняволіла
да кахання
а мо кветка сэрца
адцвіла?

26...
я зрокся
свету і марнатраўства
і сыплю модлы
у храме слова

Это вот он и есть, мой шеф.
Ну, вы его знаете.
Говорю ему сегодня: "Ты, может, не АлексАндров, а АлександрОв?"
"Нет, - отвечает. - АлександрОв - наломал дров. А я - АлексАндров. Я - наломал олеАндров".

Вальс

Нам пра нешта шапоча апалае лісце.
Усё гэта было, нам здаецца, калісці.
Ды час у адказ замаўкае адмоўна.
Адно толькі рэха шапоча: "Цудоўна!"

Мы смяемся, жартуем, і раптам -- маўчанне.
Пацалункам апальвае вусны каханне.
Апускаем пагляд на апалае лісце --
Час спыніўся, нам з гэтага парку не выйсці.

Ох, гэты парк! О гэтае лісце.
Усё гэта было, нам здаецца, калісці.
Было, не было, ды няхай не знікае --
Няхай гэты вечар на скрыпках іграе.

Вечар зноў свае скрыпкі паціху настроіць.
Ты не зможаш майму запрашэнню адмовіць.
І крануцца далоні маёй твае пальцы --
Мы закружым з табою ў восеньскім танцы.

Ох, гэты парк! О гэтае лісце...

Уладзімір БАРНА

АНЁЛ СЛОВА
(пераклад з украінскай Вінцэся Вашэкі)


9...
о Украіна
як табе баліць
ды тваім катам душу
шчэ не прапякае?

10...
вось гэтая астатняя
цясніна "М"
дзе я палеглы
канчаткова

11...
дык і імя тваё
вядома
і подзвіг твой
не бессмяротны

12...
пякучае сонца
тваіх слоў
адразу схавалася
за небакрай душы

13...
прыгаршчу пярынак
кучаравых косаў
толькі успамінам
пра тваю любоў

14...
а сведчанні
твайго кахання
усе пазаставаліся
ў вялізцы